Bydd y tri ohonoch chi sy'n darllen y blog 'ma wedi sylwi nad ydw i wedi ysgrifennu cofnod ers pythefnos. Mae'r hen brifysgol ar fai eto. Neu mae'r hen oedi sydd ar fai. Ta beth, rydw i'n ddwfn nawr yn y dasg o geisio cwblhau fy nhraethodau i gyd cyn eu dyddiad cyflwyno.
Rydw i'n ceisio bod yn fachgen da ac osgoi'r gwrthdyniadau technolegol megis fy mlog a Facebook ac ati. Ond rydw i wedi cael llond bol o'r traethodau y prynhawn 'ma, felly dyma fi'n defnyddio amser gwerthfawr i dapio allan rhyw gofnod ar fy ngliniadur. Yn nhermau emosiynol a meddyliol rydw i wedi gorffen â phrifysgol (y rhan israddedig, o leiaf) ac mae'n anodd dal ati i'r diwedd. Daw'r diwedd 'na ymhen rhyw bythefnos arall; mae gennyf dri thraethawd i'w cyflwyno a chystadleuaeth ysgrifennu gyflym (sef arholiad) i'w hwynebu cyn gallaf ddweud fy mod i wedi gorffen mewn gwirionedd.
Er, cyrhaeddais ryw gerrig filltir heddiw gyda'm darlith (israddedig) olaf byth. Ar ôl cynifer o false starts ym Minnesota, Lloegr, Nevada a California, dyma fi, o'r diwedd, yn cyrraedd y terfyn. Bron. Dwedodd ddarlithydd wrthyf heddiw fy mod i'n siŵr o raddio nawr, a dyma fi'n chwerthin ac yn dweud: "Mae gennyf sgiliau mewn gwneud llanast o bethau. If there's time, I have the ability to screw it up."
Ni allaf ganiatáu fi fy hunan i ymlacio mewn difrif tan ar ôl 14 Mai.
Ta beth, rhyw bum dydd ar ôl y terfyn gwynfydedig 'na, fyddaf ar awyren i'r Unol Daleithiau ar gyfer taith ddau-fis ar led yr wlad. Af i o Boston i Seattle i Portland i Los Angeles i Las Vegas i Santa Fe i Austin i Houston i St. Louis i Minneapolis i Chicago i Washington, DC, gyda phob mathau o bethau eraill cydrhwng. Wel, mwy neu lai. Mae'n debygol y bydd y llwybr yn newid ychydig wrth fynd ati.
Swnia dau fis fel uffach-lawer o amser ond rhaid cofio mai uffach-enfawr yw'r Unol Daleithiau. Er enghraifft, bydd yn cymryd rhyw bum diwrnod imi gyrraedd Seattle ar ôl gadael Boston: nos yn Cleveland, nos ym Minneapolis, nos ym Medora, North Dakota, nos yn Pwy-a-Ŵyr, Montana ac yna cyrraedd Seattle erbyn 7 y.p. er mwyn gweld perfformiad Danielle Ate The Sandwich. (Talented girls with guitars, yo. I will travel thousands of miles to see them)
Yn wreiddiol roedd y daith hon i fod yn rhywbeth hollol wahanol. Roeddwn am gwrdd â siaradwyr Cymraeg yn yr Unol Daleithiau a chanfod rhyw reswm tros gadw'r iaith yn fyw yn eu bywydau. Roeddwn eisiau dod o hyd i bobl debyg i'm hunan, pobl a gafodd eu geni a'u magu y tu allan i Gymru, a cheisio ateb y cwestiwn y'i gofynnir ohonof i mor aml: Pam?
Ac ar y daith hon roeddwn i fod i gael fy ymuno â Llŷr. Roeddwn yn gobeithio bod llyfr arall yn dod o'r profiad (a), ac yn fy mhen gwelwn Llŷr fel math o wrthgytbwys i'm harddull ysgrifennu -- mae'n gweld pethau'n wahanol, mae'n farddol, ac mae'r iaith Gymraeg yn gynhenid iddo. Roeddwn yn siŵr y gallai'r ddau ohonom ni greu'r fath o gyfrol y byddai'n cael ei ychwanegu i gwricwla prifysgolion.
Dechreuais i ffurfio'r syniad o'r wibdaith hon rhyw flwyddyn yn ôl, ac o'r cychwyn roeddwn yn awyddus i bobl eraill ymuno yn yr hwyl. Roeddwn yn dychmygu/dyheu cael math o griw sipsiwn Cymraeg yn baglu ar draws yr Unol Daleithiau. A wandering mess of Welshness lost in the great American exapnse. Breuddwydiwn amdanaf fy hunan fel math o Dean Moriarty sobr, yn swyddogaethu fel tywysydd i dorf fechan a meddw. Felly, es i ati i wahodd sawl person i ymuno â fi a Llŷr: Owen, Annie, Chris, Fflur, Steffan, Dan, ac un neu ddau arall nad ydw i'n cofio ar hyn o bryd.
Yn ystod y flwyddyn, byddai pobl yn dangos a cholli diddordeb yn y peth. Ond yn y diwedd, dim ond fi sy'n mynd.
Mae yna rywbeth addas am hynny, efallai. Ar ôl tair blynedd heb weld yr Unol Daleithiau, dychwelaf yn waglaw. Hello, America. I return to you with less than when I left. Ac mae'r uchelgais o ganfod rhyw wirionedd am hunaniaeth Gymreig, neu'r ffyc bynnag yr oeddwn yn meddwl am ei wneud, wedi hen ddiflannu.
Bellach rydw i am weld gwlad fy ngenedigaeth. Yn syml. Yn ôl fy amserlen i. Ar fy nhermau i.
Ac efallai y bydd hyn o'r budd gorau. Erbyn hyn, rydw i'n gweld y daith fel math o relationship counselling i mi a'r Unol Daleithiau. Gadawais tair blynedd yn ôl gyda phen llawn dicter tuag at y pethau a'r bobl y lle. Teimlais fel alltud. Pryd gyrhaeddais Gatwick, roeddwn yn fodlon llosgi fy mhasbort a pheidio troi yn ôl byth. Ond bellach gallaf gofio rhai pethau da. Rydw i'n hiraethu am fy ffrindiau yn angerddol. A dyw pethau ddim mor ddelfrydol yng Nghymru, chwaith. Felly rydw am geisio ffeindio rhyw gydbwysedd, fel petai. It's just you and me, Lady Liberty. Come on, baby, let's remember the good times. Let's see if we can make this thing work.
-----
(a) Rydw i am ysgrifennu llyfr am y daith beth bynnag, ond yn amlwg caiff gyfeiriad a chanolbwynt hollol wahanol.
Rydw i'n ceisio bod yn fachgen da ac osgoi'r gwrthdyniadau technolegol megis fy mlog a Facebook ac ati. Ond rydw i wedi cael llond bol o'r traethodau y prynhawn 'ma, felly dyma fi'n defnyddio amser gwerthfawr i dapio allan rhyw gofnod ar fy ngliniadur. Yn nhermau emosiynol a meddyliol rydw i wedi gorffen â phrifysgol (y rhan israddedig, o leiaf) ac mae'n anodd dal ati i'r diwedd. Daw'r diwedd 'na ymhen rhyw bythefnos arall; mae gennyf dri thraethawd i'w cyflwyno a chystadleuaeth ysgrifennu gyflym (sef arholiad) i'w hwynebu cyn gallaf ddweud fy mod i wedi gorffen mewn gwirionedd.
Er, cyrhaeddais ryw gerrig filltir heddiw gyda'm darlith (israddedig) olaf byth. Ar ôl cynifer o false starts ym Minnesota, Lloegr, Nevada a California, dyma fi, o'r diwedd, yn cyrraedd y terfyn. Bron. Dwedodd ddarlithydd wrthyf heddiw fy mod i'n siŵr o raddio nawr, a dyma fi'n chwerthin ac yn dweud: "Mae gennyf sgiliau mewn gwneud llanast o bethau. If there's time, I have the ability to screw it up."
Ni allaf ganiatáu fi fy hunan i ymlacio mewn difrif tan ar ôl 14 Mai.
Ta beth, rhyw bum dydd ar ôl y terfyn gwynfydedig 'na, fyddaf ar awyren i'r Unol Daleithiau ar gyfer taith ddau-fis ar led yr wlad. Af i o Boston i Seattle i Portland i Los Angeles i Las Vegas i Santa Fe i Austin i Houston i St. Louis i Minneapolis i Chicago i Washington, DC, gyda phob mathau o bethau eraill cydrhwng. Wel, mwy neu lai. Mae'n debygol y bydd y llwybr yn newid ychydig wrth fynd ati.
Swnia dau fis fel uffach-lawer o amser ond rhaid cofio mai uffach-enfawr yw'r Unol Daleithiau. Er enghraifft, bydd yn cymryd rhyw bum diwrnod imi gyrraedd Seattle ar ôl gadael Boston: nos yn Cleveland, nos ym Minneapolis, nos ym Medora, North Dakota, nos yn Pwy-a-Ŵyr, Montana ac yna cyrraedd Seattle erbyn 7 y.p. er mwyn gweld perfformiad Danielle Ate The Sandwich. (Talented girls with guitars, yo. I will travel thousands of miles to see them)
Yn wreiddiol roedd y daith hon i fod yn rhywbeth hollol wahanol. Roeddwn am gwrdd â siaradwyr Cymraeg yn yr Unol Daleithiau a chanfod rhyw reswm tros gadw'r iaith yn fyw yn eu bywydau. Roeddwn eisiau dod o hyd i bobl debyg i'm hunan, pobl a gafodd eu geni a'u magu y tu allan i Gymru, a cheisio ateb y cwestiwn y'i gofynnir ohonof i mor aml: Pam?
Ac ar y daith hon roeddwn i fod i gael fy ymuno â Llŷr. Roeddwn yn gobeithio bod llyfr arall yn dod o'r profiad (a), ac yn fy mhen gwelwn Llŷr fel math o wrthgytbwys i'm harddull ysgrifennu -- mae'n gweld pethau'n wahanol, mae'n farddol, ac mae'r iaith Gymraeg yn gynhenid iddo. Roeddwn yn siŵr y gallai'r ddau ohonom ni greu'r fath o gyfrol y byddai'n cael ei ychwanegu i gwricwla prifysgolion.
Dechreuais i ffurfio'r syniad o'r wibdaith hon rhyw flwyddyn yn ôl, ac o'r cychwyn roeddwn yn awyddus i bobl eraill ymuno yn yr hwyl. Roeddwn yn dychmygu/dyheu cael math o griw sipsiwn Cymraeg yn baglu ar draws yr Unol Daleithiau. A wandering mess of Welshness lost in the great American exapnse. Breuddwydiwn amdanaf fy hunan fel math o Dean Moriarty sobr, yn swyddogaethu fel tywysydd i dorf fechan a meddw. Felly, es i ati i wahodd sawl person i ymuno â fi a Llŷr: Owen, Annie, Chris, Fflur, Steffan, Dan, ac un neu ddau arall nad ydw i'n cofio ar hyn o bryd.
Yn ystod y flwyddyn, byddai pobl yn dangos a cholli diddordeb yn y peth. Ond yn y diwedd, dim ond fi sy'n mynd.
Mae yna rywbeth addas am hynny, efallai. Ar ôl tair blynedd heb weld yr Unol Daleithiau, dychwelaf yn waglaw. Hello, America. I return to you with less than when I left. Ac mae'r uchelgais o ganfod rhyw wirionedd am hunaniaeth Gymreig, neu'r ffyc bynnag yr oeddwn yn meddwl am ei wneud, wedi hen ddiflannu.
Bellach rydw i am weld gwlad fy ngenedigaeth. Yn syml. Yn ôl fy amserlen i. Ar fy nhermau i.
Ac efallai y bydd hyn o'r budd gorau. Erbyn hyn, rydw i'n gweld y daith fel math o relationship counselling i mi a'r Unol Daleithiau. Gadawais tair blynedd yn ôl gyda phen llawn dicter tuag at y pethau a'r bobl y lle. Teimlais fel alltud. Pryd gyrhaeddais Gatwick, roeddwn yn fodlon llosgi fy mhasbort a pheidio troi yn ôl byth. Ond bellach gallaf gofio rhai pethau da. Rydw i'n hiraethu am fy ffrindiau yn angerddol. A dyw pethau ddim mor ddelfrydol yng Nghymru, chwaith. Felly rydw am geisio ffeindio rhyw gydbwysedd, fel petai. It's just you and me, Lady Liberty. Come on, baby, let's remember the good times. Let's see if we can make this thing work.
-----
(a) Rydw i am ysgrifennu llyfr am y daith beth bynnag, ond yn amlwg caiff gyfeiriad a chanolbwynt hollol wahanol.
